Τί απέγινε άραγε ο Κωνσταντής; (2)

 Ακόμη μια εργασία:

Χριστός Ανέστη…, έψαλε ο παπάς και η κυρία Δέσποινα για πρώτη φορά δεν κάθισε ως το τέλος της λειτουργίας. Βιαζότα να γυρίσει στο σπίτι της, νατσουγκρίσει τα κόκκινα αυγά με τον Κωσταντή, να φάνε μαζί τη μαγειρίτσα…

    Προχωρώντας με γρήγορο βήμα και γεμάτη χαρά λοιπόν, η κυρία Δέσποινα είχε στον νου της μόνο τον Κωσταντή, ανυπομονούσε.Δεν το ήξερε το παιδάκι, μόλις πριν λίγες ώρες το γνώρισε αλλα το ένιωθε σαν δικότης παιδί, ένιωθε σαν να είχε δίπλα της τον Αντωνάκη…

    Έφτασε λοιπόν στην είσοδο της πολυκατοικίας, έβαλε το κλειδί στην κλειδαρότρυπα, άνοιξε την πόρτα γρήγορα γρήγορα, διένυσε τον διάδρομο μέσα σε δύο λεπτά και έφτασε επιτέλους στο διαμερισμα της. Πήρε μια βαθιά ανάσα, άνοιξε την πόρτα και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι.

Ο Κωσταντής κοιμόταν ήσυχος, δεν είχε καταλάβει πως η κυρία Δέσποινα είχε φύγει ενώ κοιμόταν ούτε πως ξαναγύρισε,μόλις τον είδε να κοιμάται ένα χαμόγελο μέχρι τάυτία σχηματίστηκε στο πρόσωπο της και μέτα από λίγο κίνησε προς την κουζίνα. Ετοίμασε το τραπέεζι, έβαλε σε δύο πιάτα λίγη μαγειρίτσα, έβαλε σε ένα βαθύ πιάτο μερικά βαμμε΄να κόκκινα αυγά, λίγο ψωμάκι, τα τοποθέτε στο τραπέζι και πήγε ευθύς στο σαλόνι να σηκώσει τον Κωσταντή.

- Κωσταντή! Κωσταντή! Είπε ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής της και σκουντώτας τον ελαφρά.

Ο Κωσταντής δεν έλεγε να ξυπνήσει, πρώτη φορά ένιωσε τέτοια ζεστασιά, τέτοια θαλπωρή.

- Κωσταντή! Είπε για Τρίτη φορά η κυρία Δέσποινα αυτή τη φορά ακόμα πιο δυνατά.

- Εεε… Τι γίνεται; Ρώτησε ο Κωσταντής τρίβοντας τα μάτια του χωρίς να έχει αίσθηση του τόπου και του χρόνου.

- Κωσταντή έλα, σήκω να φάμε, να τσουγκρίσουμε και τα αυγά..!

- Να φάμε; Τι ώρα είναι; Ρωτάει απορρημένος.

- Αμμμ… -η κυρία Δέσποινα ρίχνει μια ματία στο ρολόι φορούσε στο χέρι της- … Είναι 01:30

π.μ… του απαντάει τελικά.

- Είναι πολύ αργά και νοιστάζω. Λεεί ο Κωσταντής απρόθημος να σηκώθει απ΄ τον καναπέ

- Έλα πρέπει να φάμε! Επιμένει η κυρία Δέσποινα.

- Γιατί είναι τόσο σημαντικό;

-  Είναι έθιμο, κάθε χρόνο έτρωγα φαγητό και τσούγκριζα τα κόκκινα αυγά με τον Αντωνάκη.

-Τι έθιμο; Εγώ δεν ξέρω τίποτα από έθιμα εδώ στην Ελλάδα.

     Η κυρία Δέσποινα καταφέρνει να πείσει τον Κωσταντή να πάνε να φάνε τελικά. Τρώνε, τσουγκρίζουν και τ’ αυγά, περνάνε καλά και ο Κωσταντής μαθαίνει τα πάντα για το Πάσχα από αυτήν. Στο τέλος του δείπνου η κυρία Δέσποινα με τη βοήθεια του Κωσταντή μαζεύει το τραπέζι και τον οδηγεί στο δωμάτιο του εγγονού της, το οποίο πλέον δεν χρησιμοποιέι, του έδωσε ένα ζευγάρι πιτζάμες και και έπεσαν και οι δύο για ύπνο, η κυρία Δέσποινα στο υπνοδωμάτιο της και ο Κωσταντής στου Αντωνάκη.

         Το πρωί ο Κωσταντής σηκώνεται από το κρεβάτι και τρέχει προς την κουζίνα. Δεν βρίσκει την κυρία Δέσποινα στο σπίτι, είναι μόνος. Στο ψυγείο βλέπει ένα κολλημένο σημείωμα με το οποίο παρά τις προσπάθειες του δεν καταφέρνει να το διαβάσει. Το πρωινό που έχει ετοιμάσει η κυρία Δέσποινα και πηγαίνει στο σαλόνι να την περιμένει. Πέντε λεπτά αργότερα μπαίνει στο σπίτι φορτωμένη με ψώνια.

- Κωσταντή! Φωνάζει

Ο Κωσταντής τρέχει αμέσως προς το μέρος της.

- Καλημέρα κυρία Δέσποινα, που ήσασταν;

- Στην εκκλησία Κωσταντή μου δεν διάβασες το σημείωμα που σου άφησα; Πάνω στο ψυγείο το κόλλησα.

- Εγώ… δεν…. Λέει κατεβάζοντας το κεφάλι.

- Τι έγινε; Μην ανησυχείς μπορείς να μου τα πεις όλα. του χαμογελάει καθησυχαστικά.

- Εγώ… δεν ξέρω να διαβάζω…

- Αυτό ήταν βρε Κωσταντή; Μην ανησυχείς καλέ μου,. Είμαι εγώ εδώ. Εγώ θα σου μάθω και να γράφεις και να διαβάζεις. Εγώ ξέρεις, πριν πάρω σύνταξη ήμουν δασκάλα.

- Αλήθεια; Και μπορείτε να μου μάθετε γράμματα;

- Μα φυσικά! τον επιβεβαιώνει.

Δεν είναι τόσο εύκολο, εγώ δεν πήγα καν στην πρώτη τάξη του Δημοτικού! Νομίζω πως θα δυσκολευθείτε πολύ.

- Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να έχεις καλή θέληση. Του λέει κλείνοντας του το μάτι.

- Και πότε θ’ αρχίσουμε; Την ρωτάει

- Τώρα αμέσως. Α, και αυτό εδώ το σπίτι από ‘δω και πέρα είναι και δικό σου.

- Σοβαρολογείτε;

- Ναι, γιατί όχι; Δεν μπορώ να σε αφήσω στο δρόμο.

Και τότε ο Κωσταντής γεμάτος χαρά την αγκαλιάζει σφιχτά και της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο.

Σιγά σιγά μια πολύ δυνατή σχέση αρχίζει να δημιουργείται ανάμεσα τους. Η κυρία

Δέσποινα μεγαλώνει τον Κωσταντή σαν εγγονό της, τον διδάσκει, τον φροντίζει και

Και κατά κάποιον τρόπο ο Κωσταντής την γεμίζει, είναι σαν να έχει δίπλα της τον Αντωνάκη και… Παρόλο που ο Κωσταντής δεν ξαναείδε τους γονείς του από τότε, έζησε ευτυχισμένος και χαρούμενος μαζί της και της στάθηκε στα γεράματα της μέχρι το τέλος

της ζωής της…

Τί απέγινε άραγε ο Κωνσταντής;

 Οι μαθητές της Α' τάξης έδωσαν συνέχεια στο διήγημα της Λίτσας Ψαραύτη, "Ο Κωνσταντής". Παρακάτω μπορείτε να απολαύσετε τις εργασίες τους:

         Γυρίζοντας σπίτι η κυρία Δέσποινα δεν βρήκε τον Κωσταντή.Φώναζε,φώναζε,πουθενά ο μικρός. Το μόνο που βρήκε ήταν ένα γράμμα που έλεγε "Σας ευχαριστώ για όλα"και πάνω είχε ένα γαριφαλάκι.

   Το άλλο πρωί ξύπνησε η κυρία Δέσποινα και βγήκε στους δρόμους. Ξεκίνησε από τις γειτόνισσες. Χτυπούσε τις πόρτες και ρωτούσε με αγωνία, αν είχαν δει ένα μικρό παιδάκι, που μέχρι χθες δούλευε στα φανάρια. Μάταια, κανείς δεν ήξερε τίποτα. Συνέχισε να ψάχνει. Σε μια στιγμή είδε ένα παιδάκι που έμοιαζε με τον Κωσταντή. Έτρεχε να το προλάβει,το έφτασε, το ακούμπησε στην πλάτη, μα  όταν γύρισε δεν ήταν αυτός. Δεν απογοητεύτηκε, συνέχισε το ψάξιμο. όλη μέρα έψαξε σπιθαμή προς σπιθαμή την πόλη. 

    Βράδιασε πια.Η κυρία Δέσποινα εξαντλημένη γύρισε στο σπίτι της. ετοίμασε κάτι πρόχειρο να φαέι.  Μπουκιά δεν κατέβαινε. Την έζωναν τα φίδια. Δεν ήξερε τί να κάνει. Αποφάσισε να κάνει ένα μπάνιο και να ξαναβγεί.

       Την ώρα πού ετοιμαζόταν να βγει, άκουσε ένα επίμονο χτύπημα στην πόρτα. Οι ελπίδες της αναπτερώθηκαν. Άνοιξε την πόρτα και οι ελπίδες της έσβησαν μεμιάς. Ήταν η γειτόνισσα.Της είπε οτι στις ειδήσεις έδειχνε ένα παιδάκι σαν αυτό που της περιέγραφε το πρωί. Ανοιξε αμέσως την τηλεόραση και πράγματι ήταν αυτός. Ο μικρός Κωνσταντής. Μόνο τη φωτογραφία του προσώπου του γνώρισε. Γιατί η άλλη εικόνα, δεν θύμιζε σε τίποτα το ξανθό, χαριτωμένο παιδάκι που είχε φιλοξενήσει στο σπίτι της. Ο μικρός βρισκόταν μέσα σε ένα χαρτόκουτο με σκισμένα ρούχα και με μελανιές. Η κυρία Δέσποινα σωριάστηκε στο πάτωμα. Μόλις που άκουγε τους δημοσιογράφους να βγάζουν το πόρισμα: "Οι αρχές είπαν οτι το άτυχο παιδί  έπεσε θύμα κακοποίησης. Σύντομα θα γνωρίζουμε τα στοιχεία του τραγικού θύματος. Γίνονται έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών". Δεν άντεξε, λυποθήμησε. 

     Συνήλθε κάπως η κυρία Δέσποινα, την επόμενη μέρα. Πέρασε από το τμήμα, έδωσε κατάθεση, ζήτησε άδεια να κηδέψει τον μικρό. Μα το παιδί μεταφέρθηκε στην πατρίδα του, στους γονείς του. "Καλύτερα έτσι", σκέφτηκε η κυρία Δέσποινα, "έκει έπρεπε να βρίσκεται". 

 Οι μέρες περνούσαν, ήρθε και πάλι η άνοιξη. Σαρακοστή,  και η κυρία Δέσποινα κάθε μέρα μαράζωνε. Τις νύχτες τον έβλεπε στα όνειρά της. Τις τελευταίες μέρες τα όνειρα γινόταν όλο και πιο ζωντανά. Ο Κωνσταντής ντυμένος με τα καλά ρούχα του εγγονού της, της χαμογελούσε και κάτι έλεγε, που δεν καταλαβαινε η κυρία Δέσποινα. Πάντα ξυπνούσε με αυτή την έγνοια. "Τί να θέλει άραγε;".

    Ένα βράδυ που έβρεχε η κυρία Δέσποινα καθόταν στον καναπέ και άκουγε τον ήχο της βροχής, και για ακόμη μια φορά θυμήθηκε τον Κωνσταντή. Ξάφνου  χτύπησε το τηλέφωνο και χάλασε την ησυχία που επικρατούσε.  Ήταν ο Αντωνάκης, ο εγγονός της κ Δέσποινας. Η φωνή του ακουγόταν βαθειά μέσα από το τηλέφωνο από εκεί μακριά από τη Βαλτιμόρη. «γιαγιά, τι κάνεις; Σε πεθύμησα». Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της. Η φωνή της χαρούμενη και λυπημένη μαζί έτρεμε. Μιλούσαν για πολύ ώρα. Του είπε για τον Κωνσταντή, για το πόσο της λείπει… Δεν έλεγε να κλείσει το τηλέφωνο. Ώσπου άκουσε από την άλλη μεριά της γραμμής:  «Καληνύχτα γιαγιά και ελπίζω να τα πούμε σύντομα. Σκεφτόμαστε να έρθουμε φέτος το Πάσχα. Μου το υποσχέθηκαν ο μπαμπάς και η μαμά». Αυτό το τηλεφώνημα της έδωσε μια χαρά και έπεσε να κοιμηθεί. Στον ύπνο της αυτή τη φορά δεν μπορούσε να διακρίνει το πρόσωπο του παιδιού που την επισκέφτηκε. Άλλοτε έμοιαζε του Κωνσταντή κι άλλοτε του Αντωνάκη. Στο τέλος ξεκαθάρισε η εικόνα. Ο Κωνσταντής της άπλωσε το χέρι και την προσκάλεσε. Η κυρία Δέσποινα τον κράτησε σφιχτά και το πρόσωπό της έλαμψε. «Χριστός Ανέστη, Κωνσταντή», του είπε. «Χριστός Ανέστη, κυρία Δέσποινα». Απάντησε.  Χέρι- χέρι πιασμένοι βάδιζαν ευτυχισμένοι.

  Μεγάλο Σάββατο και οι γειτόνισσες την έχασαν την κυρία Δέσποινα. Χτυπούσαν με τις ώρες, αλλά μάταια. Άνοιξαν την πόρτα και την βρήκαν νεκρή στο κρεβάτι με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη.

                                                                                                            Άννα-Μαρία Γραμπή

                                                                                                           

Χριστουγεννιάτικη γιορτή 2013-14- μονόπρακτο "Δέησις- η προσευχή μιας τραγικής μάνας"

Τελικά η παράσταση με αφορμή την εργασία στα κείμενα, που με κόπο ετοιμάσαμε ανέβηκε στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου μας.

Το πρόγραμμα της γιορτής που επιμελήθηκε η ομάδα των διαφημιστών σε συνεργασία με τη φιλόλογό μας κα Σαράφη μπορείτε να το δείτε εδώ:

πρόγραμμα χριστουγεννιάτικης γιορτής

Κι εδώ πορείτε να απολαύσετε το θεατρικό μας:

ΔΕΗΣΙΣ, Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗ, ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Οι θεατρικοί συγγραφείς ( Ρένο Ντότσι, Γιώργος Δελής,  και Γαλατία Κοντού)  έχουμε αναλάβει να γράψουμε το σενάριο του έργου μας με τίτλο "Δέησις- η προσευχή μιας τραγικής μάνας".

Στο έργο μας ο αφηγητής παίρνει το λόγο:


Αφηγητής
Ήταν κάποτε μια μάνα κι ένας γιος. Ο γιος αποφάσισε να πάει στα καράβια. Έγινε ναυτικός. Περνούσε δύσκολα και κάθε μέρα νοσταλγούσε το χωριό και το σπίτι του. Πεθύμησε τη μάνα του. Έτσι αποφάσισε να της γράψει ένα γράμμα.

Στο έργο μας ο ναύτης γράφει ένα γράμμα στη μάνα του:

Τρίτη 20 Νοεμβρίου

Αγαπημένη μου μάνα,
εύχομαι το γράμμα μου να σε βρίσκει με υγεία και χαρά. Κι εγώ από υγεία είμαι καλά. Η ζωή μου κυλά ανάμεσα στη ρουτίνα της δουλειάς και τη στεναχώρια που είμαι μακριά. Ανάμεσα στη φουρτούνα, τη γαλήνη, τη χαρά και τη λύπη. Είναι δύσκολο, μάνα μου, να ταξιδεύουμε στον ωκεανό, να κάνουμε όλες τις δουλειές και να βλέπουμε όλο τους ίδιους ανθρώπους. αλλά η θάλασσα, μάνα μου, έχει και πολύ ωραίες στιγμές. Βλέπεις μέρη που δε θα συναντούσες ποτέ στη ζωή σου. άλλες φορές παλεύουμε με τα κύματα κι άλλες η θάλασσα είναι "λάδι". Αυτή τη στιγμή που σου γράφω έξω έχει μεγάλη φουρτούνα. Ο άνεμος φυσάει δυνατά και το καράβι κουνιέται σαν καρυδότσουφλο. Μην ανησυχείς όμως , μάνα μου, είμαι καλά. Κάτι τέτοιες φουρτούνες τις έχουμε κάθε φορά που ταξιδεύουμε!! Πεθύμησα, μάνα, το φαΐ σου! Εδώ τρώμε όλο κονσέρβες και στεγνό φαγητό. Και το κρεβάτι μου το πεθύμησα. Εδώ κοιμόμαστε σε κάτι τρώγλες όλοι μαζί ο ένας δίπλα στον άλλο. Και τα ρούχα μας βρωμάνε. Αυτά μάνα, είναι τα νέα μου. Ο νους μου είναι πάντα σε σένα και το χωριό μας. Όταν γυρίσω με το καλό θα σου φέρω ένα καινούριο παλτό για να μην κρυώνεις το χειμώνα. Μην ανησυχείς, μάνα μου, να προσεύχεσαι μόνο για μένα. Να πας στο ξωκκλήσι της Παναγιάς και ν' ανάψεις λαμπάδα. Στεναχωριέμαι μάνα που τα μάτια σου θα είναι θλιμμένα. Μα μη νοιάζεσαι, θα γυρίσω σύντομα και θα χαρείς. Μου λείπει η ζεστασιά του σπιτιού μας και έχω στο νου μου πάντα την ευχή σου. χαρές και λύπες σου χαρίζει η θάλασσα, μάνα μου και τις ζω και τις δυο. Κάνω κουράγιο μέχρι να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.
                                                             Σε φιλώ γλυκά, ο γιος σου.


Αφηγητής: 
Το γράμμα δε φτάνει ποτέ. Η μάνα δεν ξέρει πως λίγο αργότερα η φουρτούνα τσακίζει το καράβι. Πράγματι την ίδια μέρα πιάνει βαριά φουρτούνα και το καράβι χτυπιέται στη θάλασσα σαν καρυδότσουφλο. Ο ναύτης χάνεται στα βάθη της θάλασσας. Η μάνα ανήξερη πηγαίνει στο ξωκκλήσι κι ανάβει ένα ψηλό κερί για την καλή τύχη του γιου της. 'Έπειτα μονολογεί:


Μονόλογος μάνας:
   Αχ, Παναγιά μου παντοδύναμη και ελεούσα! Εσύ είσαι η μόνη που μπορεί να με βοηθήσει. Εσύ που ένιωσες τον πόνο του παιδιού σου, εσύ που στέκεις πάντα βοηθός όλων των ανθρώπων, φύλαξε το γιο μου. Έχε τον γερό και δυνατό ,Παναγιά μου. Δος του δύναμη να ξεπερνά τις κακοκαιρίες. Φύλαγε τον απ' τους κινδύνους της θάλασσας. Ευλόγησε το σπλάχνο μου και δος του κουράγιο και δύναμη. είσαι κι εσύ μάνα και καταλαβαίνεις τον πόνο μου. Κάνε να είναι καλός ο καιρός και ήρεμο το ταξίδι του. Να έχει ήρεμη θάλασσα και χωρίς φουρτούνες. Κάνε το θαύμα σου να γυρίσει γρήγορα ο γιος μου, Παναγιά μου, κι από μένα ό τι θες. Ας είναι καλά κι ας τον δω κι ύστερα ας πεθάνω. Είναι το πολυτιμότερο πράγμα που έχω στο κόσμο, Μεγαλόχαρη μου, και δεν θέλω να τον χάσω. κάθε μέρα θα έρχομαι, Παναγιά μου, και θα προσεύχομαι. Θα σου ανάβω λαμπάδες στο μπόι του παιδιού μου. Βόηθα το παιδί μου και έχε τη Σκέπη σου επάνω του πάντα. Μεγάλη να ' ναι η Χάρη σου, Παναγίτσα μου!

Αφηγητής: 
  Τι τραγική ηρωίδα που είναι η μάνα! Δεν ξέρει πως ο γιος της δεν θα έρθει πια. Ζει μέσα στην άγνοια. Και η εικόνα της Παναγίας δεν μπορεί να αντιδράσει. Η Παναγιά δεν μπορεί να βοηθήσει και γι' αυτό παρακολουθεί μόνο. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να δακρύσει. 

ΔΕΗΣΙΣ, ΚΑΒΑΦΗ- ΕΙΚΟΝΟΛΗΠΤΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ

Είμαστε οι εικονολήπτες και μουσικοί επιμελητές ( Αγγελική Αντωνά, Ελευθερία Θεοχάρη, Θοδωρής Βαρβαριώτης,  Χριστίνα Χατζή)  της παράστασης με τίτλο: "Δέησις- η προσευχή μιας τραγικής μάνας" και αναλάβαμε να σχεδιάσουμε τις εικόνες, το βίντεο και τη μουσική της παράστασης.

Πρώτα- πρώτα διαλέξαμε μια εικόνα θάλασσας και ενός ναύτη.

Μετά θα δείξουμε εικόνες φουρτούνας και του καραβιού που βουλιάζει:

Μετά θα δείξουμε την εικόνα της Παναγίας:

Μετά το βίντεο με όλο το ποίημα: 

Τέλος την εικόνα του ποιητή:

ΔΕΗΣΙΣ, Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ, ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΕΣ

Η ομάδα των διαφημιστών (Κατερίνα Βαβδινούδη, Δημήτρης Γεράκης και Θανάσης Πλευρίτης) αναλάβαμε να σχεδιάσουμε το πρόγραμμα της παράστασής μας με τίτλο
  "Δέησις- η προσευχή μιας τραγικής μάνας".

Γυμνάσιο Παλαιοχώρας

Η θεατρική ομάδα  Γυμνασίου Παλαιοχώρας

παρουσιάζει την παράσταση:

«Δέησις- η προσευχή μιας τραγικής μάνας»

βασισμένη στο ποίημα του Κ. Π. Καβάφη

«Δέησις»

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013

στο Γυμνάσιο Παλαιόχωρας

ΔΕΗΣΙΣ, ΚΑΒΑΦΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

Εμείς οι σκηνοθέτες (Άννα-Μαρία, Τζώρτζης και Ραφαηλία) ετοιμάσαμε τις σκηνοθετικές οδηγίες για το έργο μας: "Δέησις - η προσευχή μιας τραγικής μάνας". Διαβάστε τες.

«Δέησις- η προσευχή μιας τραγικής μάνας»

βασισμένη στο ποίημα του Κ. Π. Καβάφη «Δέησις»


Μονόπρακτο

 Σκηνικό: 
Βίντεο με εικόνες θάλασσας. Ένας ναύτης καθισμένος σε ένα μικρό σκαμνάκι γράφει ένα γράμμα. Ακούγεται η φωνή του που μας περιγράφει το γράμμα. Ακούγεται μια μουσική που συνοδεύει τη φωνή.

Το γράμμα του ναύτη: (θεατρικοί συγγραφείς)

Χαμηλώνουν τα φώτα. Αλλάζει το σκηνικό. Πίσω εκκλησία. Στην άκρη της σκηνής ο αφηγητής. Ένα φως πέφτει επάνω του. Ήρεμη μουσική, λίγο δραματική. Πίσω στο βίντεο πρώτα μια φορτούνα και το καράβι να βουλιάζει, ύστερα μία εικόνα της Παναγίας.

Ο αφηγητής μας περιγράφει (θεατρικοί συγγραφείς).

Μία μάνα πηγαίνει στην εκκλησία και ανάβει ένα κερί στην Παναγία. 

Έπειτα μονολογεί: (θεατρικοί συγγραφείς).

Η μουσική γίνεται πιο δραματική, παίζει το βίντεο των εικονοληπτών, δυναμώνει η μουσική, η εικόνα της Παναγίας δακρυσμένη και ο αφηγητής διαβάζει τους τελευταίους στίχους του ποιήματος:

"Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,
η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη,
ξεύροντας πως δεν θα 'λθει πια ο υιός που περιμένει."

Εικόνα του Κ. Π. Καβάφη στο βίντεο.

 Σκοτάδι.